كامبيز توانا

در سال ۱۶۴۲ گاليلو گاليله، ستاره شناس ايتاليايى در سن ۷۷ سالگى درگذشت. او كه به پدر «ستاره شناسى مدرن» و «فيزيك مدرن» معروف است در ۱۵ فوريه ۱۵۶۴ در پيزا به دنيا آمد. تحقيقات او باعث شد تا نام پدر علم نيز به او داده شود و با كشف تلسكوپ، افق تازه اى را به روى دنياى ستاره شناسى و فيزيك گشود. گاليله هم چنين از بابت محاكمه تاريخى خود در دوران قدرت سياه و ديكتاتورى كليسا مشهور است كه به دليل ايراد فرضيه زمين به دور خورشيد مى گردد، محاكمه شد و مجبور شد توبه كند تا از جرم ارتداد و كيفر سوختن در آتش رها شود. اما دادگاه او را نبخشيد و به حبس ابد محكوم كرد كه در آن زمان به دليل فقدان صحت جسمى و كهولت سن به خانه منتقل شد تا در منزل مسكونى خود حكم حبس ابد را بگذراند.گاليله در زمان تحصيل و دانش آموختگى مشغول مطالعه پزشكى بود و بنا بود دانشگاه پيزا از او يك پزشك ماهر بسازد اما به تدريج علاقه خود به پزشكى را از دست داد و از دانشگاه بيرون آمد و در دانشگاه «استيليو ريچى» ثبت نام كرد تا رياضيات بخواند. در سال ۱۵۹۲ كرسى استادى رياضيات در دانشگاه پادوا را به دست آورد و كار بر روى حركت پاندول را آغاز كرد.گاليله در خانواده اى به دنيا آمده بود كه در محيط آن فرهنگ و علم ديده مى شد و لذا او به محيط فرهنگى و كسب علم و دانش بسيار علاقه داشت. پدرش بازيگر نمايش و نوازنده موسيقى بود. گاليله در زندگى رابطه خوبى با پدر خود داشت و اين رابطه باعث تشويق او در زندگى شد. در سال ۱۵۹۲ گاليله مطالعات خود در حركت پاندول را تكميل كرد و در نامه اى به كپلر نوشت كه به نظر او و با توجه به آزمايش هايى كه انجام داده تئورى كوپرنيك درست است. حوالى سال ۱۶۰۴ بود كه به ستاره شناسى و علم نجوم علاقه مند شد و به صورت جدى كار تحقيقى خود را آغاز كرد. عاملى كه باعث شد او به ستاره شناسى علاقه مند شود تحقيق بر روى ستاره اى بود كه گويا همان سال و به تازگى در آسمان رصد شده بود. در سال ۱۶۰۹ گاليله شنيده ها و اخبارى درباره وسيله اى به نام تلسكوپ شنيد و سعى كرد يكى براى خود بسازد. تلسكوپى كه او ساخت بر مراتب قوى تر و دقيق تر از ديگر دستگاه ها بود و به همين خاطر شكل نوين تلسكوپ و دقت بالاى آن با نام گاليله گره خورد و بسيارى او را به نام كاشف تلسكوپ مى شناسند. در ۱۶۰۹ گاليله چهار قمر مشترى را رصد كرد و آنها را چهار قمر مديسى نام نهاد. گاليله تحقيقات خود را ادامه داد و رساله اى تحقيقى نوشت كه در آن به اين نتيجه رسيده بود كه كهكشان راه شيرى متشكل از بسيارى ستاره است كه زمين نيز در آن مجموعه قرار دارد. تا اين جاى اين كشف مشكل شرعى براى كليسا وجود نداشت چون هنوز نظر اصلى اين بود كه زمين مركز دنياست و همه ستاره ها دور زمين مى گردند و به همين لحاظ محبوبيت گاليله در سراسر اروپا گسترش يافت بدون اينكه كليسا با او دشمن باشد.در ۱۶۱۱ گاليله به رم رفت و نتيجه تحقيقات او مورد تاييد قرار گرفت و از او تقدير شد. در همان زمان گاليله با «كاردينال مافيو باربرينى» آشنا شد كه در پرونده گاليله از حاميان اصلى او بود. در همان جلسه و در ميهمانى شامى كه به افتخار گاليله برپا شده بود يكى از نجيب زادگان از نظريات گاليله و تعاليم انجيل و كليساى كاتوليك پرسيد و گاليله در جواب گفت: «شايد انجيل بگويد كه انسان چگونه به بهشت مى رود، اما جوابى ندارد كه بگويد بهشت به كجا مى رود.» همين مسئله و صحبت هايى كه از او در بيرون درز كرد باعث شد تا گاليله با كليسا سرشاخ شود. در جلسه دادگاه كه به جرم ارتداد برگزار شده بود، گاليله پس از درخواست بخشش با پاى خود بر زمين زد و گفت: «اما من مى دانم كه تو مى چرخى!»دو بار گاليله به رم احضار شد تا درباره نظريات كوپرنيك صحبت كند به دادگاه پاسخگو باشد. جرم بزرگ او به دو اتهام بازمى گشت: «زمين به دور خورشيد مى گردد و اينكه زمين دور خود نيز مى چرخد» هر دو مخالف با گفته كليسا بود. باربرينى در همان زمان به مقام پاپ رسيد و گاليله پيش او مى رفت و با او از كشفيات خود سخن مى گفت بدون اينكه كوچك ترين اشاره اى به مطالعات و نظريات كوپرنيك داشته باشد. در همان زمان و در نتيجه كار كميته تحقيق كليسا گاليله از نوشتن درباره يافته هاى علمى خود ممنوع شد. در ۱۶۳۳ او را به رم فراخواندند تا در دادگاه نهايى خود شركت كند. در ابتداى محكمه به او گفتند كه تا آخر عمر حق تدريس ندارد اما گاليله دو نامه از دوستان كشيش خود داشت كه با نظريات او مخالف بودند. از آنجايى كه هر دو كشيش از دنيا رفته بودند دادگاه نامه ها را فاقد اعتبار دانست. نتيجه نهايى دادگاه اين بود كه گاليله به حبس ابد محكوم شده و روانه زندان شود. پس از آن گاليله يك دور شكنجه شد تا مامورين تحقيق مطمئن شوند كه او حرف خود را درباره حركت زمين به دور خورشيد و چرخش زمين را پس گرفته است. به دليل كهولت سن او را به زندان نفرستاده و در منزل مسكونى خود او را زندانى كردند. هر چه درخواست كرد كه پزشك يا دارو به او داده شود مخالفت شد حتى كشيش و كاردينال «آرچترى» كه از دوستان گاليله بودند، پادرميانى كردند اما تغييرى حاصل نشد.گاليله در حين دست و پازدن با بيمارى درگذشت. در سال ۱۹۹۸ و پس از گذشت حدود ۴۰۰ سال واتيكان حكم بخشش گاليله را صادر كرد تا روح او از سرگردانى آزاد شده و راهى بهشت شود.